Eski Apartmanlara Asansör Yapılır Mı?
Bazen, günlük hayatın koşturmasında, gözümüze çarpmayan ama aslında her an yanımızda olan bir detay vardır: Bir binada asansör yoksa, o binanın dışarıdan göründüğü kadar “yaşanabilir” olup olmadığı hakkında soru işaretleri oluşur. Ama esas mesele, bu işin benim için ne kadar özel olduğudur. Kayseri’deki o eski apartmanın 5. katına her gün çıkarken, içimdeki karışık duyguları, heyecanı ve umudu anlatmaya başlamak zor. Çünkü işin asıl noktasında, aslında bir bina değil, kendi iç yolculuğum var. Eski apartmanlara asansör yapılır mı? sorusu, benim için sadece bir inşaat sorusu değil, hayatta neye değer verdiğimizle ilgili derin bir soru.
O Gün, Yağmurda Asansör Arayışı
Geçen kış, Kayseri’de hava o kadar soğuktu ki, her yer bembeyaz olmuştu. Erken saatte okula gitmek için evden çıktım. Yine her zamanki gibi, eski apartmanın gıcırdayan merdivenlerinden yukarıya tırmanmak zorundaydım. Merdivenler, her adımda beni biraz daha yıpratıyordu. Bazen yoruluyorum, bazen sabırla çıkıyorum ama her defasında biraz daha fazla yılgınlık hissediyorum.
O gün, yağmur başlamıştı. Havanın soğukluğu, ıslak adımlarım, sokak lambalarının sararmış ışıkları arasında, o 5 kat merdiven, bana daha da korkutucu görünüyordu. Hangi birini tutayım, nereye adım atayım diye düşünürken, bir an için düşündüm: “Ya bu binaya bir asansör yapılsa?” Hem çok basit, hem de o kadar zor bir düşünceydi.
O kadar çok düşünmüştüm ki, bir an için yerimden kalkamadım. “Eski apartmanlara asansör yapılır mı?” diye düşündüm. Hem de ne kadar da mantıklı olurdu, değil mi? Bu kadar yüksek katlı bir binaya, her gün zorlukla çıkan, yaşlılardan tutun da çocuklu ailelere kadar herkesin hayatını kolaylaştıracak bir şey. Ama, ya olmazsa? Ya inşaat ruhsatı alınmazsa? Ya da komşular bu fikri reddederse? Bir sürü olumsuz düşünce kafamı sararken, üzülmemek için gözlerimi kapattım. “Her şeyin bir zamanı var,” dedim, kendimi sakinleştirerek.
Bir Çözüm Arayışı: Yavaş Yavaş İlerleyen Umut
Sonraki günlerde, aklımda yine o “asansör” fikri dönüp durdu. Her gün merdivenleri tırmanmak, bir noktadan sonra insanı psikolojik olarak yoruyor. Bir yandan da belki de bu kadar basit bir çözümün, neden kimse tarafından düşünülmediğine üzülüyordum. O gün, komşulardan birinin “Asansör yapmak lazım” dediğini duyduğumda içimden bir umut ışığı yandı. Ama aynı zamanda bu olayı duyan bir diğer komşu, “Çok masraflı, başaramayız,” diyerek düşlediğim tüm hayallerimi silip süpürmüştü.
Bir tarafım ona hak veriyordu. Eski apartmanlarda yapılacak bir asansör, belki de her şeyden önce büyük bir maliyet ve zorluk demekti. Ama diğer taraftan, bu kadar “zor” bir şeyin aslında hayatı bu kadar kolaylaştıracak olması çok tuhaf bir şeydi. İçimde bir isyan vardı. “Her gün o kadar merdiven tırmandım, her defasında biraz daha yaşlandım ve bir asansör mü yapamıyoruz?” diye düşündüm. Hayatımda belki de en çok şey öğrendiğim dönemlerden birindeydim: Her şeyin çözümü var, sadece biz neyi ne kadar istiyoruz?
O An: Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir akşam, yine o merdivenleri çıkarken, o kadar yorulmuştum ki. Ayaklarım ağrıyordu, kollarım güçsüzleşmişti. Beni eski apartmandan adeta bir canavara dönüştüren merdivenleri her adımda daha da nefrete dönüştürüyordum. Ama sonra bir anda durdum, derin bir nefes aldım ve kendi içimde düşündüm: “Bu kadar hayal kırıklığına, bu kadar zorlanmaya değmez mi?”
O anda, komşularımın sesleri, apartmanın duvarları arasında yankılandı. Kimse asansör yapmayı istemese de, belki de bunu hayata geçirebilmek için önce inanç gerekiyordu. Çünkü hayallerimin gerçeğe dönüşmesini istiyordum. Artık içimde bir şeylerin değişmeye başladığını fark ettim. Bu kadar zorluğa rağmen, belki de asansör yapmak hayal gibi gözükse de, umut etmemiz gerekirdi. O küçük hayalin peşinden gitmek, hayatı biraz daha kolaylaştırmak istiyordum.
Bir Fikir, Bir Adım: Asansöre Giden Yolda
Günler geçtikçe, Kayseri’nin o soğuk akşamlarında, binaların en yüksek katlarına doğru yaptığım yolculukları düşündüm. Bazen tek bir değişiklik, tek bir şeyin daha iyi olması için küçük bir adım atmak bile büyük bir fark yaratabilirdi. O an, umudum taze bir şekilde büyüdü. Belki de eski apartmanlara asansör yapılır mı? sorusuna yanıt, bir kişinin bile bu konuda adım atmasıyla başlayabilirdi.
Kendime “Sadece düşlemek yetmez, harekete geçmek gerek” dedim. Bir yandan, apartmanda oturan yaşlı komşularımın zor durumda olduğunun farkına vardım. Ve onlar için, bu işin gerçekten de ne kadar önemli olabileceğini düşündüm. Kimi insanlar her gün bu merdivenleri çıkmanın ne kadar zor olduğunu anlamıyorlardı. Belki de işin en zor kısmı, kararı almak ve ilk adımı atmaktı.
Bir akşam, merdivenlerden çıkarken, çok derin bir nefes aldım. Bir sonraki adımı atarken, içimde bir umut vardı. Belki de, bir gün, o eski apartmanın girişine bir asansör yapılacak ve kimse bu kadar zorlanmayacak. Kim bilir, belki bu yazıyı okuyanlardan biri, bu hayalimi gerçeğe dönüştürebilir.
Sonuç: Bir Umut, Bir Hayal
“Eski apartmanlara asansör yapılır mı?” sorusunun cevabı her ne olursa olsun, en azından bir şeyi öğrenmiştim: Bazen, çok küçük görünen şeyler, hayatımızda en büyük değişimi yaratabilir. O eski apartmanda, her gün tırmandığım merdivenler artık bana sadece bir soru değil, bir çözüm arayışının simgesi gibi geliyor.
Belki de, her şeyin bir zamanla çözülmesi gerektiğini hatırlamak, yaşamak için daha değerli bir şeydir.